Ten chłopiec od dawna był chory na miłość
Do pewnej kobiety wciąż niewzruszonej
Tak bardzo ją kochał i tak nieszczęśliwie
W śmiertelnej chorobie gotowy i oddany

To był tylko moment
Nie wiedziałam czy będzie żył
To był tylko moment
Już nie miał sił, nie miał sił

Spytacie pewnie co z tą kobietą
Do prawdy czuje się doskonale
W swym pięknym pałacu podłogi wykleja
Umarłych Rycerzy fotografiami

To był tylko moment...


Za chwilę coś zdarzy się

W palcach znajomy czuję chłód

Drzewa jakiś inny dziś kładą cień

Snuję się po mieście jakby 

W narkotycznym śnie



Za chwilę coś zabije mnie

Czy naprawdę będzie komuś żal?

Czuję, jakby sto milionów rąk

Wciągało mnie do bagna

Nie, - ja muszę uciec stąd



Powiedz, jak mam się dostać do wewnątrz

Powiedz, jak mam pochwycić swą myśl

Powiedz, jak mam to wnętrze wypełnić

Musisz powiedzieć mi



Ciągle czuję, jak miliony rąk

Wciągają mnie do bagna

Ja muszę uciec stąd!



Powiedz, jak mam się dostać do wewnątrz

Powiedz, jak mam pochwycić swą myśl

Powiedz, jak mam to wnętrze wypełnić

Musisz powiedzieć mi



Musisz powiedzieć mi

Jak się dostać do wewnątrz

Pochwycić swą myśl

Musisz powiedzieć mi



Powiedz, jak mam się dostać do wewnątrz

Powiedz, jak mam pochwycić swą myśl

Powiedz, jak mam to wnętrze wypełnić

Musisz powiedzieć mi

Powiedz

Powiedz mi